Ditëve të fundit po shoh një valë të madhe reagimesh, postimesh dhe analizash nga profesorë universitarë, punonjës akademikë, dekanë dhe studentë në lidhje me propozim-ligjin e ri për arsimin e lartë në Maqedoninë e Veriut.
Në qendër të shqetësimeve janë dy çështje kryesore që përsëriten thuajse kudo:
1. Humbja e mundshme e autonomisë së universiteteve: edhe pse Ministria thotë se autonomia nuk preket dhe se bëhet fjalë vetëm për llogaridhënie më të madhe për fondet publike, shumë akademikë frikësohen se mekanizmat e rinj mund të kthehen në kontroll të tepruar mbi vendimmarrjen akademike dhe statutet universitare. Autonomia është e drejtë kushtetuese për liri akademike, cilësi dhe kërkim shkencor të pavarur.
2. Qasje potencialisht diskriminuese ndaj universiteteve shqiptare: Kriteret e reja shumë të rrepta për avancim në tituj (punime në revista me impact factor nga Web of Science ose Scopus, etj.), optimizimi i fakulteteve dhe shpërndarja e fondeve sipas performancës mund të favorizojnë universitetet më të mëdha, më të vjetra dhe më të konsoliduara (si UKIM), ndërsa ato më të reja ose me burime më të kufizuara historikisht (si Universiteti i Tetovës, UNT, etj.) të vihen në pozicion të pafavorshëm. Kjo nuk është domosdoshmërisht diskriminim i qëllimshëm, por pabarazi strukturore që mund të thellohet pa korrigjime të nevojshme.
Unë vetë nuk jam specialist në arsimin e lartë, por i besoj plotësisht miqve dhe kolegëve të mi që gjithë jetën e kanë kaluar në katedra universitare, njerëz që e njohin realitetin nga brenda dhe që flasin me përgjegjësi. Prandaj dua t’i bashkangjitem shqetësimit të tyre.
Shpresoj thellësisht që deputetët e shumicës dhe opozitës ta trajtojnë këtë çështje me seriozitetin maksimal që e meriton.
