Çfarë vlen më shumë në politikë, pushteti apo karakteri?
Kjo ishte pyetja që shtrova nga foltorja e Kuvendit gjatë debatit për zgjedhjen e ministrave të rinj.
Pushteti është i përkohshëm. Karakteri është i përhershëm.
Aleanca për Shqiptarët nuk u sprovua kur ishte në opozitë. U sprovua kur ishte në pushtet. Sepse pushteti është sprova më e madhe e karakterit.
Kur e pamë se marrëveshja politike nuk respektohej dhe se zotimet ndaj qytetarëve po mbeteshin vetëm premtime, morëm një vendim të vështirë: të largohemi nga Qeveria.
Mund të ruanim postet. Mund të ruanim privilegjet. Por zgjodhëm të ruanim fjalën.
Sepse pushteti është vetëm një mjet, jo një qëllim. Dhe kur ai bie ndesh me parimet, duhet të heqësh dorë nga pushteti, jo nga parimet.
Ngjarjet e fundit treguan edhe një të vërtetë tjetër: ata që besojnë se duke sakrifikuar besnikërinë do të ndërtojnë karrierën e tyre politike, shpesh zbulojnë se pushteti nuk njeh besnikëri. Ai njeh vetëm interesa. Të përdor për aq kohë sa i shërben dhe të zëvendëson sapo të mos të ketë më nevojë.
Kjo nuk është arsye për triumf ndaj askujt. Është një mësim për të gjithë ata që merren me politikë.
Postet mbarojnë. Mandatet përfundojnë. Qeveritë ndryshojnë.
Por fjala e dhënë mbetet. Besnikëria mbetet. Nderi mbetet.
Në fund, historia nuk të gjykon sipas funksioneve që ke mbajtur, por sipas zgjedhjeve që ke bërë kur je përballur me sprovat më të vështira.
Në politikë, pushteti është i përkohshëm. Karakteri është i vetmi mandat që qytetarët nuk ta japin për katër vjet, por që e fiton dhe e mban për gjithë jetën.
