Rihapja e Katedrales së Notre-Dame në Paris u shënua si një nga ngjarjet më të rëndësishme kulturore dhe simbolike të vitit, duke tërhequr vëmendjen e liderëve botërorë, përfshirë Donald Trump dhe presidentin ukrainas, Volodymyr Zelensky. Në këtë ceremoni madhështore, organizuar me kujdes nga presidenti francez Emmanuel Macron, mungesa e zakonshme e protagonizmit nga ana e kryeministrit shqiptar, Edi Rama, u vu dukshëm re.
Për një lider që shpesh e ka përdorur afërsinë fizike dhe fotografitë me liderë të huaj për konsum të brendshëm politik, rreshtimi i tij në një pozicion periferik, në rreshtin e katërt, mes të ftuarve të zakonshëm, ishte një goditje e rëndë ndaj mitit të “liderit global”. Rregullat e rrepta të protokollit dhe mungesa e interesit për “shfaqjet” e tij duket se kanë ndikuar në këtë “harrim” të qëllimshëm të Ramës nga ana e organizatorëve.
Rama, Shfaqjet dhe Realiteti
Edi Rama ka ndërtuar prej kohësh një strategji të bazuar në shfaqjen e tij pranë liderëve botërorë për të krijuar përshtypjen e një aktori të rëndësishëm në arenën ndërkombëtare. Mirëpo, ceremonia në Paris duket se ka shënuar një pikë kthese. Pavarësisht pretendimeve të tij për marrëdhënie të ngushta me Macron apo liderë të tjerë europianë, vendosja e tij në margjinat e eventit tregon për një izolim gjithnjë e më të theksuar.
Kujtojmë se ky izolim nuk është i ri. Edhe në takimet e Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, Rama nuk ka arritur të sigurojë qoftë edhe një shkrepje të rastësishme me presidentin e SHBA-ve. Përpjekjet e tij të mëdha për të kapur vëmendjen kanë rezultuar të dështuara, duke e lënë atë të margjinalizuar në skenën ndërkombëtare.
Kosova Në Kontrast
Ndërkohë, një kontrast i dukshëm u pa me presidenten e Kosovës, Vjosa Osmani. E pranishme dhe e respektuar nga liderët kryesorë, ajo u pa duke shtrënguar duart me Donald Trump dhe Macron, duke krijuar një imazh të fortë të Kosovës si një aktore e vogël, por e respektuar në arenën ndërkombëtare.
Pamjet e Osmanit pranë liderëve të fuqishëm botërorë vetëm sa theksuan pozicionin e izoluar të Ramës, i cili, siç raportojnë burime, shtrëngonte dhëmbët dhe përpiqej të kapte me sy nga larg liderët që ndodheshin disa rreshta para tij.
Çfarë Do të Thotë Kjo për Shqipërinë?
Izolimi ndërkombëtar i kryeministrit shqiptar është pasqyrim i politikave të tij të brendshme dhe të jashtme. Korrupsioni, skandalet, dhe imazhi i Shqipërisë si një “narko-shtet” kanë bërë që liderët ndërkombëtarë të mbajnë distancë. Rama nuk arrin të sigurojë më as “show”-n që dikur e përdorte për të mashtruar opinionin publik shqiptar.
Në një botë ku reputacioni ndërkombëtar ka rëndësi strategjike për një vend të vogël si Shqipëria, izolimi i Ramës është një sinjal i qartë se as paratë, as propaganda nuk po mjaftojnë për ta shpëtuar atë nga margjinalizimi. Në ndryshim nga e kaluara, kur ai arrinte të shiste çdo fotografi si sukses diplomatik, tani ai duket i shtyrë gjithnjë e më shumë në hije.
Përfundimisht, ceremonia në Paris nuk ishte vetëm një ngjarje kulturore, por një pasqyrë e qartë e ndryshimeve të thella në perceptimin ndërkombëtar ndaj lidershipit të Shqipërisë.
