Analiza Flaka
Në politikë, ndonjëherë nuk janë deklaratat ato që prodhojnë efektin më të madh, por kontradiktat mes tyre.
Rasti i Valbon Limanit dhe Isen Shabanit po shndërrohet pikërisht në një të tillë.
Për një periudhë, eksponentë të VLEN-it kanë drejtuar akuza të forta ndaj drejtimit të komunave Gostivar dhe Vrapçisht. Kritikat kanë prekur mënyrën e qeverisjes, ndërsa në rastin e Gostivarit, një nga pikat kryesore të përplasjes politike ka qenë edhe kriza me ujin e pijshëm. Në raste të tjera janë ngritur edhe pretendime për keqpërdorime dhe keqqeverisje.
Por sot, nëse janë reale insistimet brenda VLEN-it për afrimin politik të Limanit dhe Shabanit, atëherë lind një pyetje e pashmangshme:
Si mund të konsiderohen të papërshtatshëm për qeverisje dje, ndërsa sot të kërkohen si kuadro për t’iu bashkuar të njëjtës strukturë politike?
Kjo është pika ku akuzat politike përplasen me interesin për zgjerimin e koalicionit.
Nga “keqqeverisja” te “kuadri i dëshiruar”
Nëse VLEN ka besuar realisht në akuzat që ka adresuar ndaj dy kryetarëve, atëherë afrimi i tyre do të kërkonte së paku një shpjegim politik.
A janë tërhequr akuzat?
A janë verifikuar dhe rrëzuar?
Apo thjesht janë lënë mënjanë për shkak të interesit politik?
Nëse nuk ka ndryshuar asgjë në lidhje me faktet që janë përdorur për kritikat ndaj Limanit dhe Shabanit, atëherë përpjekja për t’i afruar ata me VLEN-in krijon përshtypjen e një “amnistie politike”, ku ajo që dje prezantohej si problem i qeverisjes, sot nuk përbën më pengesë për bashkëpunim.
Dhe pikërisht këtu qëndron problemi më i madh për VLEN-in: kritikat e djeshme mund të kthehen në bumerang politik.
Limani dhe Shabani e mbyllin derën
Nga ana tjetër, deklarimet e Limanit dhe Shabanit se mbeten pjesë e Aleancës për Shqiptarët e Arben Taravarit e komplikojnë edhe më shumë situatën.
Në vend që VLEN-i të mund të paraqiste një aderim të ri si dëshmi të zgjerimit politik, përgjigjja e dy kryetarëve e kthen çështjen në një debat tjetër: pse një subjekt politik po kërkon të afrojë pikërisht figura që më parë i ka sulmuar?
Në këtë pikë, edhe vetë tentativa e afrimit mund të prodhojë efekt të kundërt me atë që synohej.
Deklarata e Kasamit dhe testi i besueshmërisë
Në sfond qëndron edhe deklarata e Bilall Kasamit se në ditët në vijim mund të ketë zhvillime politike dhe aderime të reja në VLEN.
Nëse pritshmëritë e krijuara nga kjo deklaratë lidhen me figura të rëndësishme shqiptare, por ato më pas nuk materializohen, atëherë presioni politik bie drejtpërdrejt mbi Kasamin.
Sidomos nëse emrat e përfolur janë pikërisht Limani dhe Shabani.
Në këtë rast, problemi nuk është vetëm nëse dikush do të kalojë apo jo në VLEN. Problemi është besueshmëria e paralajmërimit politik.
Ziadin Sela, një tjetër goditje për narrativën e VLEN-it
Situata u bë edhe më e ndërlikuar pas qëndrimit të Lidhjes Shqiptare të Ziadin Selës, e cila ka përjashtuar përfshirjen në një qeveri ku, sipas tyre, cenohen të drejtat e shqiptarëve.
Kjo i jep një dimension tjetër betejës politike.
VLEN-i po përpiqet të shfaqet si një strukturë që mund të zgjerohet dhe të tërheqë figura të reja, ndërsa subjektet jashtë tij përpiqen ta ndërtojnë narrativën e kundërt: se bashkimi politik nuk mund të bëhet me çdo kusht dhe sidomos jo nëse preken interesat politike të shqiptarëve.
Gostivari si pikë e fortë e përplasjes
Në gjithë këtë histori, Gostivari nuk është thjesht një komunë.
Është një nga terrenet më të rëndësishme të përplasjes politike shqiptare në Maqedoninë e Veriut.
Pikërisht për këtë arsye, një kalim eventual i Limanit do të kishte peshë shumë më të madhe sesa një aderim i zakonshëm partiak. Do të interpretohej si ndryshim i balancave politike në një prej bastioneve shqiptare.
Por nëse Limani e Shabani qëndrojnë në ASH, atëherë tentativa për t’i afruar mund të prodhojë efektin e kundërt: në vend që VLEN-i të tregojë forcë përmes zgjerimit, mund të ekspozojë kontradiktat e veta rreth akuzave që ka bërë ndaj tyre.
Përfundim
Nëse informacionet për insistimet për afrimin e Limanit dhe Shabanit konfirmohen, kjo histori nuk është vetëm një histori për dy aderime të mundshme.
Është një test për konsistencën politike të VLEN-it.
Sepse një parti mund të ndryshojë qëndrim, mund të negociojë dhe mund të kërkojë bashkëpunim me kundërshtarët e dikurshëm. Por në atë rast duhet të shpjegojë se çfarë ka ndryshuar: njerëzit, faktet apo interesi politik?
Dhe pikërisht kjo është pyetja që rasti Limani–Shabani ia vendos sot VLEN-it përpara.
Nga “keqqeverisës” në “kuadër i dëshiruar” është një distancë që politika mund ta përshkojë shpejt. Por publiku ka të drejtë të pyesë se kush dhe pse e ndryshoi drejtimin.
