Në Ankara gjithçka është gati për samitin e NATO-s. Punimet kanë përfunduar edhe në kompleksin e madh ushtarak “Ay Yıldız”, i njohur edhe si “Pentagoni Turk”.
Masat e sigurisë janë ngritur në nivelin më të lartë. Lëvizjet e kamionëve të rëndë dhe makinerive të ndërtimit, si dhe demonstratat dhe tubimet publike, janë ndaluar. Çdo gjë që mund të dëmtojë imazhin e qytetit po hiqet. Qentë endacakë po largohen, lypësit po largohen nga rrugët. Gjatë rrugëve që do të kalojnë burrështetasit ndërkombëtarë, janë ngritur gardhe mbrojtëse për të bllokuar shikimin nga lagjet e varfra të Ankarasë.
Lajme të këqija po vijnë edhe për akademikët, avokatët, politikanët, aktivistët mjedisorë, mësuesit dhe pensionistët që u arrestuan me akuza për terrorizëm përpara samitit. Shumë prej tyre do të mbeten në paraburgim për momentin. Deri në përfundimin e samitit më 10 korrik, Ankaraja do të jetë praktikisht në një gjendje të jashtëzakonshme.
Për qeverinë turke, samiti i NATO-s, i cili do të zhvillohet më 7 dhe 8 korrik, është me rëndësi jashtëzakonisht të madhe. Ankaraja dëshiron ta shfrytëzojë këtë mundësi për të theksuar më tej rolin e saj strategjik brenda Aleancës. Në një botë gjithnjë e më të pasigurt, Turqia nuk e sheh më veten thjesht si një roje të krahut juglindor të NATO-s, por si një vend që dëshiron të marrë pjesë aktive në formësimin e çështjeve kyçe të sigurisë.
Ky vlerësim ndahet edhe nga krerët e lartë të NATO-s. Në një intervistë me televizionin shtetëror turk, Sekretari i Përgjithshëm Mark Rutte vlerësoi ushtrinë e fortë dhe të stërvitur mirë turke, si dhe industrinë mbrojtëse në rritje të shpejtë të vendit.
Ankaraja dëshiron të jetë në qendër të NATO-s
Që nga anëtarësimi në NATO në vitin 1952, Turqia ka qenë një nga shtyllat e rëndësishme të mbrojtjes kolektive të NATO-s. Në vitet e fundit, ajo është përpjekur të afirmohet edhe si ndërmjetëse në krizat ndërkombëtare, të tilla si lufta në Ukrainë dhe Iran. Ankaraja dëshiron të tregojë se është një aktor i domosdoshëm, rëndësia e të cilit tejkalon shumë vendndodhjen e saj gjeografike.
Një nxitje shtesë është pasiguria rreth rolit të ardhshëm të Shteteve të Bashkuara. Diskutimet e shpeshta në shumë shtete anëtare të NATO-s rreth garancive amerikane të sigurisë për Evropën kanë shkaktuar një debat rreth autonomisë më të madhe evropiane në fushën e mbrojtjes.
Ankaraja e sheh këtë si një mundësi për të rritur më tej ndikimin e saj politik brenda Aleancës. Tensionet midis SHBA dhe aleatëve evropianë, si dhe diskutimet rreth autonomisë më të madhe të mbrojtjes evropiane, po monitorohen me kujdes në Ankara. Nëse Evropa zhvillon identitetin e saj të sigurisë dhe mbrojtjes, Turqia beson se nuk duhet të konkurrojë me NATO-n, por përkundrazi ta plotësojë atë.
