Befasia e detrave që po ndërton Turqia

Turqia po ecën përpara me ndërtimin e anijes luftarake më të madhe të projektuar ndonjëherë në vend dhe një nga programet më ambicioze të armatimit në historinë e saj.

Quhet MUGEM, nga inicialet Milli Uçak Gemisi, që do të thotë “Transportuesi Kombëtar i Avionëve”. Tani është në fazën aktuale të zbatimit.

Në qershor 2026, u prezantua pjesa e parë e prodhuar e trupit, duke konfirmuar se programi ka lënë pas fazën e modelit dhe planeve fillestare. Përditësimi i fundit zyrtar turk e vendos hyrjen e anijes në shërbim në vitin 2032.

Dhe ky është ndoshta elementi më i rëndësishëm: MUGEM nuk është më vetëm një deklaratë qëllimi nga Rexhep Tajip Erdogan. Është një program që është duke u ndërtuar.

Deklaratat e mëparshme turke madje flisnin për dorëzim para vitit 2030, por data më zyrtare është zhvendosur në vitin 2032, duke treguar në të njëjtën kohë se sa kompleks është ndërtimi i një transportuesi të vërtetë aeroplanësh.

Një anije e madhe me 52 avionë

Bazuar në karakteristikat e fundit teknike të paraqitura nga Marina Turke, MUGEM do të ketë një gjatësi prej rreth 285 metrash, një gjerësi maksimale prej 72 metrash dhe një zhvendosje prej rreth 60,000 tonësh.

Shpejtësia e saj maksimale pritet të kalojë 26 nyje, ndërsa me një shpejtësi ekonomike prej 14 nyjesh, rrezja vlerësohet në afërsisht 10,000 milje detare.

Hapësirat e saj do të jenë në gjendje të mbështesin deri në 2,500 persona, një numër që përfshin jo vetëm ekuipazhin e anijes, por edhe personelin e krahut ajror dhe njësive të tjera operative.

Megjithatë, interesi i vërtetë qëndron në kuvertë.

Prezantimi i fundit i Marinës Turke parashikon mundësinë e operacioneve me deri në 52 avionë.

Dizajni aktual përfshin versionin detar të HÜRJET me pilot, avionin luftarak pa pilot Kızılelma, UCAV ANKA-3 të fshehtë dhe Bayraktar TB3. Vetë HÜRJET është tashmë në proces të zhvillimit të një versioni special detar, me një pajisje uljeje të përforcuar, një grep ndalues ​​dhe modifikimet e nevojshme për operacionet në një mjedis detar.

Këtu është një ndryshim i rëndësishëm krahasuar me vlerësimet e para në lidhje me programin.

Turqia nuk duket se po përpiqet thjesht të kopjojë transportuesit amerikanë ose francezë të avionëve. Në thelb, ajo po projekton një transportues hibrid avionësh për epokën e dronëve, në të cilin avionët me pilot do të operojnë së bashku me një numër të madh sistemesh pa pilot.

Anija do të përdorë një rregullim STOBAR, d.m.th., avioni do të ç’doket nëpërmjet një rampe të tipit ski-jumping dhe do të ankorohet me ndihmën e një sistemi ndalues.

Kjo do të thotë që MUGEM do të jetë qartësisht më kompleks dhe operacionalisht më i fortë se TCG Anadolu aktual, i cili fillimisht u projektua si një anije zbarkimi dhe më pas evoluoi në një platformë operacionesh me dronë.

Në të njëjtën kohë, projektimi i MUGEM parashikon gjithashtu bashkëpunim me anije sipërfaqësore pa pilot dhe sisteme nënujore, gjë që tregon se në cilin drejtim e sheh udhëheqja ushtarake turke luftën në det në dekadat e ardhshme.