Edhe unë jam UÇK
Faton Aliu
Kur dielli ngjitet mbi majat e maleve të Kosovës, dritat e tij shpojnë retë e errësirës, dhe çdo fushë e djegur kthen jehonën e britmave të dëshmorëve, unë ndiej frymën e lirisë që përshkon çdo gur, çdo pemë, çdo lumenj. Historia e një populli nuk shkruhet vetëm me fjalë — ajo gdhendet me gjak, me zjarr, me ideal, dhe shpesh me lot të nënave që nuk ndalojnë së qaruri. Lufta e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës nuk ishte thjesht një përballje ushtarake: ajo ishte e ndriçuar nga shpirti i të drejtës, ishte kthesa që ngriti një komb mbi hirin e dhimbje, ishte betimi i një populli që nuk mund të thyhej.
Kur lumenjtë rrjedhin të kuqërremtë nga gjaku i të pafajshmëve, unë shoh se çdo valë mban emrin e një dëshmori. Në fund të shekullit XX, kur Europa fliste për demokraci dhe liri, Kosova përjetonte errësirën më të thellë të një regjimi që ushqente gjenocid dhe mohonin të drejtën e ekzistencës. Ishte koha kur zëri i arsyes nuk dëgjohej më, dhe atëherë u ngjit zëri i pushkës, zëri që dridhi male dhe rrënoi frikën: ai zë quhej Ushtria Çlirimtare e Kosovës.
Kur era e maleve përshkonte fushat e djegura, UÇK-ja lindte nga dhimbja e një populli të tërë, por rritej me idealin e drejtësisë. Ajo nuk kërkoi hakmarrje — ajo kërkoi drejtësi qiellore. Nuk luftoi për urrejtje — ajo luftoi për shkëlqimin e lirisë. Brenda saj u mblodh shpresa e gjithë kombit — djem e vajza nga qyteti dhe fshati, nga mërgata dhe viset e largëta, të bashkuar në një emër të vetëm: LIRIA.
Kur hapat e tyre tundnin dheun e djegur, makineria e errët e Millosheviçit dogji fshatra, vrau gra dhe fëmijë, shkatërroi shtëpi dhe ëndrra. Lufta e Serbisë nuk ishte kundër një ushtrie, por kundër një populli që kishte shpirt të pamposhtur. Por përballë asaj barbarie, UÇK-ja qëndroi e pastër, e shenjtë dhe e pathyeshme, duke mbrojtur jetën e të pafajshmëve dhe nderin e kombit shqiptar.
Kur zogjtë heshtin mbi malet e gdhendura nga plumbat, çdo betejë nga Prekazi deri në Koshare, nga Pashtriku deri në Llap, dëshmon se UÇK-ja nuk ishte një ushtri e zakonshme. Ishte ushtri hyjnore e idealeve, ku pas çdo pushke fshihej një nënë që lutej, një fëmijë që shpresonte, një popull që priste agimin e lirisë së përjetshme. Kur qielli mbulohet nga re të errëta dhe era përçon britmat e të pafajshmëve, bota e pa të vërtetën. E pa se nuk ishte luftë për territore, por për ekzistencë. Dhe ndërgjegjja ndërkombëtare u trondit nga pamjet e eksodeve, nga kolonat e refugjatëve, nga dëshmitë e masakrave. Ishte koha kur e drejta ndërkombëtare u ngrit në krah të një populli të vogël, por me zemër sa maleve të saj. Ndërhyrja e NATO-s ishte shpëtimi që i dha frymë një kombi të lindur për të qenë i lirë.
Kur fluturat ndalen mbi fushat e rëna dhe era mbart aromën e tokës së djegur, sot Kosova jeton e lirë. Por kjo liri nuk erdhi rastësisht. Ajo ka emra, ka varre, ka plagë. Ajo u shkrua me guximin e Adem Jasharit, me qëndresën e komandantëve të tjerë, me sakrificën e qindra djemve e vajzave që zgjodhën nderin mbi jetën.
Të thuash “Edhe unë jam UÇK” sot do të thotë të mos harrosh. Do të thotë të mbash gjallë frymën e lirisë, të ruash vlerat për të cilat u derdh gjaku: lirinë, barazinë, drejtësinë dhe dinjitetin kombëtar. Do të thotë të mos lejojmë që historia të shtrembërohet, që e vërteta të zbehet, që sakrifica të harrohet.
UÇK-ja nuk është më vetëm kujtim — është identitet, është simbol i zjarrtë i lirisë së kombit, është drita që nuk shuhet kurrë mbi malet dhe fushat e Kosovës.
Prandaj sot, me fjalë, me dije, me punë dhe me dinjitet, unë e përsëris me bindje:
Edhe unë jam UÇK.
Sepse çdo shqiptar që beson në liri, në çdo zemër që nuk pranon padrejtësinë, në çdo brez që respekton gjakun e dëshmorëve — aty rron ende fryma e saj hyjnore, aty ndrit drita e lirisë, aty qëndron Shqipëria e vërtetë, e pathyeshme, e përjetshme.
