Sulmet kundër Iranit tregojnë gatishmërinë e Trump për të mbështetur aleatët, ndërkohë që kërkon zgjidhje diplomatike.
Jemi pothuajse në gjysmën e vitit të parë të administratës së dytë Trump dhe populli amerikan po sheh diçka të paprecedentë në politikën amerikane të shekullit të 21-të: zhvillimin dhe zbatimin e një strategjie të madhe.
Kritikët dhe figurat kryesore të medias janë përpjekur ta portretizojnë Presidentin Donald Trump si të paturp dhe të pakujdesshëm, veçanërisht kur bëhet fjalë për marrëdhëniet me jashtë dhe çështjet ndërkombëtare.
Asgjë nuk mund të jetë më larg së vërtetës. Që nga fillimi, Trump ka qenë i qartë se interesat e Amerikës janë interesat e tij dhe ai e ka hartuar strategjinë e madhe të Amerikës rreth prioriteteve amerikane.
Kritikët thonë se Doktrina Trump po shkakton kaos. Jo kështu. Kaosi i shkaktuar nga planet e gabuara të presidentëve të mëparshëm dhe këshilltarëve të tyre vetëm në këtë shekull e bëri të domosdoshme një korrigjim rrënjësor të kursit. Me fjalë të tjera, ajo që Trump ka bërë këtë vit ka hapur gjithashtu mundësi të reja për bashkëpunim dhe tregtie në rajone që janë anashkaluar në administratat e mëparshme. Lindja e Mesme është një shembull konkret.
Për dekada të tëra, e vetmja narrativë që dilte nga rajoni ishte konflikti. Trump pa përtej kësaj dhe identifikoi mundësi për tregti, tregti dhe bashkëpunim. Kjo ka çuar drejtpërdrejt në një transformim në marrëdhëniet e jashtme me shumë vende të Lindjes së Mesme dhe të Gjirit dhe në partneritete të reja që kanë potencialin të revolucionarizojnë angazhimin e Amerikës në zonë – si dhe ekonominë amerikane.
Ky nuk ishte qëllimi i vetëm i Trump. Gjatë udhëtimit të tij në rajon, ai gjithashtu hodhi themelet për izolimin tani të dukshëm të Iranit. Askush nuk e dëshiron problemin e Iranit . Edhe Siria – një aleat iranian afatgjatë – po vëzhgon aleanca të reja.
Administrata Trump ka vënë njëkohësisht në pikëpyetje karikaturat e përgjithshme “izolacioniste” dhe “luftënxitës”, të cilat nuk kanë asnjë vlerë pas sulmeve strategjike kundër objekteve iraniane të pasurimit të uraniumit.
Këto ishin sulme të llogaritura që dërguan dy mesazhe të rëndësishme.
Së pari, ishte një kujtesë se Amerika mbështet aleatët e saj. Izraeli ka luftuar kundër opozitës së vazhdueshme shumë kohë para se të fillonte administrata e dytë Trump. Si i vetmi far i demokracisë në Lindjen e Mesme, ai ka bërë një punë të admirueshme në dobësimin e aktorëve shtetërorë dhe jo-shtetërorë që kërcënojnë jo vetëm ekzistencën e shtetit të Izraelit, por edhe vlerat demokratike që mbështesin të gjitha shoqëritë e lira.
Izraeli ka qëndruar me guxim kur kombet e tjera janë trembur. Dhe e kanë bërë këtë pa kërkuar ndihmë. Kjo është diçka që e ka dalluar Izraelin. Kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu gjithmonë e ka pranuar se Izraeli duhet të luftojë për veten e tij dhe ka përgjegjësinë përfundimtare për mbrojtjen e vet. Trump e nderoi atë qëndrim dhe përdori ushtrinë e pakrahasueshme të Amerikës për të mbështetur Izraelin përmes bombardimeve që neutralizuan objektiva që ishin të rëndësishme për Amerikën, Izraelin dhe pjesën tjetër të botës së lirë.
Kjo u kujtoi aleatëve të tjerë të Amerikës se administrata Trump është e gatshme dhe e vullnetshme të punojë në bashkëpunim kur prioritetet përputhen. Fakti që kjo ndodhi përpara takimit të NATO-s tregon se sa gjithëpërfshirëse është doktrina e re amerikane. Gjithashtu nuk është rastësi që NATO pranoi të mbështesë rekomandimin e Trump që 5% e PBB-së të shkojë për shpenzimet e mbrojtjes.
Mesazhi i dytë që ka dërguar Trump është se ai është gjithmonë i hapur ndaj diplomacisë. Në fakt, kjo është preferenca e tij. Irani u paralajmërua vazhdimisht kundër përdorimit të forcës. Ata u inkurajuan të gjenin një zgjidhje paqësore dhe u thanë shprehimisht pasojat nëse vazhdonin të shkelnin marrëveshjen JCPOA. Vetëm kur u bë e qartë se Irani nuk ishte i interesuar në negociata, u përdor forca ushtarake.
Është e rëndësishme të theksohet se ky nuk ishte fundi i historisë. Menjëherë pas përfundimit të sulmeve, Trump filloi përsëri të punonte për paqen, duke punuar personalisht me zyrtarë të lartë për të ndërmjetësuar një armëpushim midis Izraelit dhe Iranit. Forca u përdor vetëm në një përpjekje për t’i sjellë të dyja palët në tryezën e negociatave.
Këto nuk janë veprime të një luftëdashësi apo izolacionisti. Ato janë veprime të një strategu paqeje. Dikush që nuk ka turp ta vendosë vendin e tij në plan të parë në skenën botërore, por që u hap dorën e miqësisë dhe bashkëpunimit atyre që janë të gatshëm të bashkohen për të arritur qëllime të përbashkëta. Tingëllon pak si Presidenti Ronald Reagan, i cili i dha fund Luftës së Ftohtë pa qëlluar asnjë të shtënë./Fox News – Syri.net
