Si një tango e fundit, siç e quanin në Argjentinë, sigurisht që nuk ishte keq. Dy asiste dhe një gol, nga një penallti, megjithëse kundër një kundërshtari modest si Benini, janë një dëshmi e një karriere të shkëlqyer, duke përfshirë 208 ndeshje me Seleccion dhe një Kupë Bote që e fitoi si kapiten. Të thoshte lamtumirë, në këto kushte dhe me atë fanellë të dashur, ishte driblimi më i vështirë i Leo Messit: “E vërteta është se po flas më shumë se kurrë”, tha ai. Dhe përsëri: “Nuk dua të iki nga këtu, nuk dua të largohem nga kjo fushë”.
“Është e vështirë të flas, kam kaq shumë emocione, kaq shumë gjëra më vijnë në mendje, padyshim gjëja e parë që mendoj është babai im. Ka qenë një burim i madh krenarie për mua të vesh këtë fanellë për më shumë se 20 vjet”.
“Dua vetëm t’ju them se ju dua, se do të më mungoni dhe se i jam mirënjohës Zotit që jeni argjentinas”, vazhdoi Messi, duke iu drejtuar 85,000 spektatorëve që ndiqnin ndeshjen e tij të fundit për Albiceleste. “Jam krenar që jam argjentinas”.
Këto fjalë prekëse dhe të përzemërta u përsëritën nga turma me një duartrokitje të zgjatur, duke brohoritur “Olé, olé, olé, olé, Messi, Messi” dhe duke shfaqur një banderolë me mbishkrimin “Kapiten i Përjetshëm”.
