Një prej faktorëve që ka ushqyer rritjen e fortë të tregut të supercisternave VLCC gjatë ditëve të fundit ka nisur të ndryshojë.
Arabia Saudite ka rikthyer në funksion “East–West Pipeline”, duke rihapur një korridor tokësor përmes të cilit mund të transportohen miliona fuçi naftë bruto nga fushat lindore drejt Detit të Kuq, pa pasur nevojë që ngarkesat të kalojnë përmes Ngushticës së Hormuzit.
Sipas burimeve të Reuters me dijeni për situatën, tubacioni i Saudi Aramco është vënë sërish në punë më 22 shtator, pas ndërprerjes së shkaktuar nga sulmet me dronë. Rikthimi po bëhet gradualisht dhe, për momentin, sasitë e transportuara mbeten të kufizuara.
Për tregun ndërkombëtar të transportit detar, megjithatë, rëndësi nuk ka vetëm rikthimi në funksion i tubacionit, por edhe ritmi me të cilin Arabia Saudite do të jetë në gjendje të rrisë flukset drejt Detit të Kuq.
“East–West Pipeline” është rruga kryesore alternative e Arabisë Saudite ndaj Hormuzit. Ai lidh zonat prodhuese të naftës në lindje të vendit me Yanbu-n, duke i mundësuar Riadit të transportojë sasi të konsiderueshme nafte bruto drejt brigjeve perëndimore dhe prej andej në tregjet ndërkombëtare.
Ndërprerja e tubacionit kishte prodhuar efektin e kundërt. Me kufizimin e rrugës perëndimore, një pjesë më e madhe e eksporteve saudite u zhvendos drejt terminaleve të Gjirit Persik.
Kjo rriti kërkesën për cisterna në një zonë ku kapaciteti i disponueshëm ishte tashmë i kufizuar ndjeshëm për shkak të krizës në Hormuz.
Aramco rriti ngarkesat nga pjesa lindore e vendit, ndërsa u zhvilluan edhe operacione alternative transporti, ndër të tjera përmes Soharit në Oman. Si rezultat, u krijua kërkesë shtesë për shuttle tankers dhe VLCC, në një periudhë kur çdo supercisternë e disponueshme kishte vlerë më të madhe për kompanitë që kërkonin të siguronin transportin.
Situata u bë veçanërisht e dukshme më 20 shtator, kur rreth 14 milionë fuçi naftë bruto saudite u ngarkuan në shtatë VLCC brenda një dite.
Rikthimi i “East–West Pipeline” mund të nisë tani ta përmbysë pjesërisht këtë dinamikë. Sa më shumë fuçi të transportohen drejt Yanbu-së, aq më e vogël bëhet teorikisht nevoja për të kanalizuar ngarkesa shtesë përmes Gjirit Persik.
Kjo mund të nënkuptojë një reduktim gradual të kërkesës së jashtëzakonshme për cisterna që u krijua pas ndërprerjes së tubacionit.
Megjithatë, rikthimi i tubacionit nuk pritet të ndryshojë tregun brenda një dite. Tarifat e VLCC-ve vazhdojnë të mbështeten nga disponueshmëria shumë e kufizuar e anijeve, vonesat, rreziku i shtuar gjeopolitik dhe, mbi të gjitha, pasiguria që vijon në Ngushticën e Hormuzit.
